Kis türelmet, amíg a lap betöltődik

   

A muszlim védelme

A Korán és a Szunna fohászaiból

A Magasztos Allahra rászorult seikh:

Said Bin Ali Bin Wahf Al-Kahatani

Allah, a könyörületes és az irgalmas nevében

حصـن المسـلم

مـن أذكـار الكتـاب والسُّـنَّة

الفقير إلى الله تعالى

د. سعيد بن علي بن وهف القحطاني

بسم الله الرحمن الرحيم
 (17) A hajlás fohásza 17 ـ  دُعَاءُ الرُّكُوعِ

 

(33) Magasztaltassék a hatalmas uram (háromszor).



 

33- ”سُبْحانَ رَبِّيَ الْعَظيم“. ثلاث مرَّاتٍ([1]).

(34) Magasztaltassál Allah urunk!  Tiéd a hála. Allah! Bocsáss meg.



34- ”سُبْحانَكَ اللّهُمَّ رَبَّنا وَبِحَمْدِكَ، اللّهُمَّ اغْفِرْ لي“([2]).

(35) Magasztos, áldásos, a lélek és az angyalok ura.



35- ”سُبذُوحٌ قُدّْوسٌ، رَبُّ الملائِكَةِ وَالرُّوحِ“([3]).

(36) Allah! Neked hajoltam, benned hittem, a te akaratod alá alávetettem magam. Fél tőled a hallásom, amikor a te híredet hallja, fél tőled a látásom, amikor a te képességedet látja, fél tőled az agyam, amikor gondolok rád, Fél tőled a csontom, és az erem.



36- ”اللَّهُمَّ لَكَ رَكَعْتُ، وَبِكَ آمَنْتُ، ولَكَ أَسْلَمْتُ، خَشَعَ لَكَ سَمْعي، وَبَصَري، وَمُخِّي، وَعَظْمي، وَعَصَبي، وَما استَقَلَّ بِهِ قَدَمي“([4]).

(37) Magasztaltassék a kényszerrel, a hatalommal, a feljebbvalósággal, és a hatalmassággal rendelkező.



37- ”سُبْحانَ ذِي الْجَبَروتِ، والمَلَكوتِ، وَالكِبْرِياء، وَالْعَظَمَة“([5]).
(18) A hajlásból való felállás fohásza 18 ـ  دُعَاءُ الرَّفْعِ مِنَ الرُّكُوعِ

 

(38) Meghallgatta Allah a hálálkodót.



 

38- ”سَمِعَ اللهُ لِمَنْ حَمِدَهُ“([6]).

(39) Urunk! Tiéd a hála, sok, és jó hála, amelyben áldás van.



39- ”رَبَّنا وَلَكَ الحَمْدُ، حَمْداً كَثيراً طَيِّباً مُبارَكاً فيه“([7]).

(40) olyan áldás, amely telíti az egeket, a Földet, és, ami közöttük van, és amely azt telíti, amit akarsz. Te vagy a dicséretre, és a dicsőségesre méltó.  Te vagy a legigazabb mondás, amit mondhat a rabszolga, és mindannyiunk rabszolgák vagyunk neked. Allah! Nem utasítható vissza, amit adtál, és nem adható az, amit tiltottál

 

 		40- ”مِلْءَ السَّماواتِ وَمِلْءَ الأَرْضِ، وَما بَيْنَهُما، وَمِلْءَ ما شِئْتَ مِنْ شَيءٍ بَعْدُ. أَهلَ الثَّناءِ وَالمَجْدِ، أََحَقُّ ما قالَ العَبْدُ، وَكُلُّنا لَكَ عَبدٌ. اللّهُمَّ لا مانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ، وَلا مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ، وَلا يَنْفَعُ ذا الجَدِّ مِنْكَ الجَدُّ“([8]).
 

([1])  أخرجه أهل السنن وأحمد وانظر صحيح الترمذي 1/83 .

([2])  البخاري 1/99 ومسلم 1/350 .

([3])  مسلم 1/353 وأبو داود 1/230 .

([4])  مسلم 1/534 والأربعة إلا ابن ماجه.

([5])  أبو داود 1/230 والنسائي وأحمد وإسناده حسن.

([6])  البخاري مع الفتح 2/282 .

([7])  البخاري مع الفتح 2/284 .

([8])  مسلم 1/346 .